خانه » طبیعت و کالبد » صعود به قله‌ی اشَه‌مَرغ

صعود به قله‌ی اشَه‌مَرغ

علی اکبر لبافی، تیرماه ۹۶

هفته پایانی دی‌ماه سال ۹۵ برنامه‌ی صعود به قله‌ی اشه‌مرغ قطعی شد.

با اینکه برخی از دوستان در آخرین روز به دلیل مشکلات کاری از برنامه انصراف دادند، اما من به همراه آقایان داود طوسی و اسماعیل پلویی به این سفر رفتیم. سفری که اسماعیل از سختی آن با توجه به برفی که باریده بود و سرمایی که وجود داشت، بی‌خبر بود. چراکه با کفشی نامناسب آمده بود.

کوه‌پیمایی ما با عبور از روی پل تخریب‌شده‌ی بنایی توسط سازمان آب در روبار، رسما شروع شد. وارد دره تنگه‌هور شده و با عبور از باغ‌ها و کوه لولاستنک، وارد باغ‌های چال‌واکن شدیم. سپس از کوچه‌باغ‌های اشه‌مرغ پایین عبور کرده در کنار استخر و چشمه اشه‌مرغ استراحتی کرده و قطر حدود ۲ متری درخت بید بریده شده در لب استخر نظرمان را جلب کرد. از آب یخ‌زده چشمه خوردیم و رو به اشه‌مرغ بالا به راه افتادیم.

طولی نکشید که باغ‌های اشه‌مرغ بالا نیز پایان پذیرفت و از راه جاده خاکی بالای اشه‌مرغ رو به کوه باریجه‌ای حرکت کردیم. رد پای درشت و عجیبی مدتی ما را به خود مشغول کرد. ردپایی به مراتب بزرگتر از سایر ردپاها که مربوط به شغال و خرگوش و سگ بود.

چشمه‌ی  واوییَه‌دَر آخرین نقطه‌ای بود که نشستیم و خوردنی‌ها را خوردیم. وارد کوه که شدیم آثار زیادی از گرازها را مشاهده کردیم. پر از رد پا و کنده‌کاری زمین. کوه باریجه‌ای را اوریب تا خط الراس رفتیم. چرا که شیب تند و برف زیاد در دامنه شمالی و نسار (نسوم) اشه‌مرغ  ادامه مسیر را از کوه اشه‌مرغ غیرممکن کرده بود.

برف یکدست و پرحجمی در خط‌الراس بر زمین نشسته بود تا حدی که حرکت را بسیار سخت و در نقاطی غیرممکن کرد. کفش نامناسب اسماعیل حالا نگرانمان کرده بود. پایش یخ زده بود. باد ملایمی می وزید و همان مقدار هم با وجود برف و سرما فضا را خوفناک کرده بود تا اینکه جای بی‌برفی در قله یافتیم و گوَنی را داود آتش زد تا اسماعیل بتواند پایش را گرم کند. کم کم حس به پای اسماعیل بازگشت و دوباره به راه افتادیم.

خط‌الراس، دو روستای لواسان بزرگ و برگجهان را از هم جدا می‌کند. از این نقطه مناظر زیبایی از هر دو روستا و کوه‌های آن‌ها مشاهده می‌شود. جالب بود که کوه صعب‌العبور گووینی (از سمت برگجهان) برای لواسان بزرگ کوه سخت و صعب‌العبوری نیست. ارتفاعات کوتاهتر و چسبیده به گووینی در سمت شرق به گونه‌ای است که آنان مبادرت به احداث جاده خاکی و جیپ‌رویی در آنجا کرده تا به سمت رودخانه لار بروند. به راحتی می‌توان با انشعابی از این جاده، کوه گووینی را ماشین‌رو کرد. خطری که کماکان چشمه گووینی و اراضی بکر کناررو و میانرو را تهدید می‌کند!

قله اشه‌مرغ با ارتفاع حدود ۲۷۵۰ متر، بیش از آن که من انتظار داشتم بلند و گسترده بود. درست در نقطه‌ای که سه حوزه آبریز روستاهای برگجهان و لواسان بزرگ و نیکنامده از هم جدا می‌شوند، قله اشه‌مرغ فضایی وسیع و نسبتا مسطح دارد که روستاییان به آن تخت اشه‌مرغ می‌گویند. جایی دیدنی و زیبا و با اشراف بر روستاهای اطراف.

آن روز هوا تمیز بود. اما از همان شروع حرکت متوجه ابر سیاه آلودگی‌ها بر فراز تهران نظرمان را جلب کرده بود. هر چه ما پیشتر می‌رفتیم، ابر آلودگی تهران بالاتر آمده و گسترده‌تر می‌شد. دیری نگذشت که کوه‌های تَلو را درنوردید و به شهر لواسان رسید. در پایان روز این آلودگی تا بالای برگجهان و نیکنامده نیز خود را رساند و تهران را به کلی از دیده محو کرد.

پس از بهره بردن از هوای پاک قله اشه‌مرغ و مناظر بسیار زیبای آن، مسیرمان سرازیری شد. دوباره آتشی برافروختیم تا پاها را گرم کنیم. آتشی که بادگیر پلاستیکی داود را در چند نقطه مچاله کرد. سختی راه رفتن برای اسماعیل سبب شد که داود او را به سرخوردن روی برف‌ها تشویق کند. خودش هم برای یاد دادن این کار و اینکه سرخوردن ترسی ندارد به این کار مبادرت کرد. این تصمیم همان و سرخوردن طولانی‌ترین مسیری که تاکنون دیدم همان. داود شاید یک فاصله ۵۰۰ متری را با سرعت هرچه تمام در دامنه اشه‌مرغ سُر خورد و در عرض چند دقیقه از قله تا اشه‌مرغ بالا را طی کرد.

از اشه‌مرغ بالا تا انتهای مسیر در روبار همان مسیر رفته را بازگشتیم و یکی از خاطره‌انگیزترین طبیعت‌گردی زمستانه‌ی برگجهان نیز پایان یافت. مسیری به طول حدود ۷۷۰۰ متر در راستای افقی و ۷۷۰ متر در راستای قائم.

با تشکر از آقایان داود طوسی و اسماعیل پلویی برای عکس هایی که در اختیارم گذاشتند. 

یک دیدگاه

  1. باسلام حضور جناب لبافی، آقا داود و آقای اسماعیل پلویی
    تصاویر جالبی از گشت و گذار خود به ما نشان دادید . تو این گرمای تیرماه تصاویر برفی بسیار دلچسب بود . از مناظر بکر و برفی گرفته تا سرسره بازی و همچنین رد پای احتمالی پلنگ در ارتفاعات روستا که امیدوارم اگر این حیوان در این منطقه وجود دارد دست هیچ شکارچی به آن نرسد . خدا قوت و همت همه دوستان مستدام .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *